ชีวิตของพวกเราไม่เคยพรากจากการเปลี่ยนแปลง เราอยู่ระหว่างขั้วแตกต่างสองขั้ว

: การมีสุขภาพดีกับความเจ็บป่วยที่อยู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น

: ความรักที่แปรเปลี่ยนเป็นความชัง มิตรกลายเป็นศัตรู รวมทั้งความชังที่กลายมาเป็นมิตรภาพ

: จุดสูงสุดตามที่ผู้อื่นมองเราเมื่อเรามีทุกอย่างกับจุดต่ำสุดที่เราสูญเสียทุกอย่าง

: ความรู้สึกสับสน อ้างว้างไม่มีประมาณ ดุจดังผู้ขาดที่พักพิง กับความมั่นใจ มั่นคง เข้มแข็ง ดังนักรบผู้กล้าหาญ

: แสงสว่างเจิดจรัสแห่งพระอาทิตย์ยามเช้าที่นำพลังและความหวังมาให้กับแสงสีแดงดุจเพลิงแห่งพระอาทิตย์ยามเย็นที่หลายครั้งงามอย่างไม่มีประมาณแต่ก็เป็นเวลาแห่งการจากพรากของแสงอบอุ่นนั้น ปรากฏให้ประจักษ์วันแล้ววันเล่า ให้เราได้เห็นความแน่นอนของความไม่แน่นอน

อันที่จริงแล้ว ไม่มีขั้วตรงกันข้าม ทุกอย่างต่างเป็นมิติของกันและกัน ในความรักก็สามารถมีความพิโรธได้ ในความอ่อนโยนก็มีความแข็งกร้าวได้ ในวัยชราก็มีความอ่อนเยาว์ได้ และในวัยเยาว์ก็คือช่วงเวลาที่จะนำไปสู่วัยชราหากมีชีวิตถึงช่วงเวลานั้น

ในทำนองเดียวกัน ทุกการเกิดนำไปสู่การตาย ความตายจึงไม่ใช่สิ่งน่ากลัว แต่คือความจริงแท้ของชีวิต ทุกครั้งที่เราเตรียมตัวตาย เรากำลังเห็นความจริงของชีวิตข้อนี้

• อ.กฤษดาวรรณ (เกซัง ตาวา)

16/04/2021