บทกวีบทนี้เป็นแรงบันดาลใจและข้อคิดเตือนใจให้เราหยุดและพัก หยุดและพักจากการปรุงแต่งของจิตและนำพาจิตกลับสู่สภาวะเดิมแท้ที่สงบ นิ่ง ว่าง ผ่องแผ้ว แต่ชัดใส กระจ่างแจ้งเปี่ยมไปด้วยความไพศาลและมีคุณสมบัติอันประเสริฐดังตัวอย่างที่ท่านมิลาเรปะเปรียบเทียบ

พวกเราผู้มีโอกาสฝึกฝนเกี่ยวกับจิตหรือมีความปรารถนาที่จะฝึกฝนเป็นผู้โชคดี หลายคนเกิดมาและตายจากโลกนี้ไปโดยไม่เคยพักใจ หรือแม้แต่ครุ่นคิดว่าใจหรือจิตคืออะไร

🧘 การพักใจในที่นี้ไม่ได้หมายถึงการทำสมาธิในจำศีล ปลีกวิเวกจากผู้คนและปฏิสัมพันธ์ต่างๆ แต่คือการที่เรามีสติสัมปชัญญะ ไม่เผลอตามการปรุงแต่งเมื่อมีสิ่งมากระทบอายตนะ ไม่สร้างเรื่องราวเพิ่มเติมจากคลื่นความคิดที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่รู้จบอันเนื่องจากพลังโดยธรรมชาติของจิต และที่สำคัญยิ่ง การที่เราสามารถดำรงอยู่กับ ริกปะ ปัญญาญาณแห่งการตื่นรู้ หรือเรียกสั้นๆ ว่า การตื่นรู้ (awareness) ซึ่งเป็นด้านความกระจ่าง (clear) แห่งจิต โดยด้านนี้มิเคยปรากฏอย่างเป็นเอกเทศแต่ดำรงอยู่คู่กับด้านแห่งความว่าง (empty) เสมอ ทั้งด้านกระจ่างและว่างซึ่งไม่เคยแยกจากกันนี้เป็นสภาวะโดยเนื้อแท้ของจิต

🫧 จิตจึงไม่ได้มีคุณสมบัติชัดใสอย่างเดียวหรือว่างอย่างเดียว แต่มีคุณสมบัติทั้งสองอย่างโดยไม่แยกออกจากกัน ดุจดังกระจกใส จึงสามารถสะท้อนภาพ แต่ในขณะเดียวกันก็ว่างจากรูปลักษณะ

🫧 ด้วยพลังแห่งตัวตนและความสามารถในการจดจำ คิด วิเคราะห์ จิตจึงสร้างเรื่องราวเมื่อเกิดการรับรู้ เมื่อสร้างมากและเผลอตาม เราจึงเหนื่อย เหนื่อยกับการคิดในสมาธิ เหนื่อยกับการอ่านข่าวสาร เหนื่อยกับกระแสแห่งวาจาที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง

🌊 เมื่อไม่เข้าใจ เราจึงปล่อยให้คลื่นแห่งอารมณ์ยึดครองพื้นที่ใจ พื้นน้ำสงบนิ่งของทะเลจึงถูกคลื่นลูกแล้วลูกเล่าถาโถม

🌊 เมื่อไม่พักใจ เราจะเหนื่อย สีหน้า แววตา วิธีการพูดที่สะท้อนจากความเหนื่อยล้าภายในไม่สามารถแอบซ่อนได้แม้ว่าเราจะแต่งหน้าให้ดูดี หรือพยายามหัวเราะและพยายามทำสิ่งต่างๆ อย่างมีความสุข ใจที่เหนื่อยอาจนำไปสู่การตัดสินใจที่ผิดพลาด ความเหนื่อยล้าที่แอบซ่อนอาจเป็นตัวการสำคัญที่ทำให้โรคภัยไข้เจ็บต่างๆ มาเยือน ..

ส่วนหนึ่งจากหนังสือ เซ็มทรี กลับสู่ใจที่แท้ (Connecting with the Natural Mind)

เขียนโดย อ.กฤษดาวรรณ เมธาวิกุล

สำนักพิมพ์มูลนิธิพันดารา