— เผชิญหน้ากับการสูญเสียและพลัดพราก —
เปลี่ยนความพลัดพรากให้เป็นช่วงเวลาแห่งการทำกุศลเพื่อผู้จากไป ไม่ว่าจะเป็นบุคคลในครอบครัว แฟน เพื่อนรัก หรือสัตว์เลี้ยง
ขอให้เราอย่าได้ละเลยการทำกุศลให้แก่พวกเขา สวดมนตราแห่งความกรุณาที่เน้นการหลุดพ้นจากความทุกข์ในสังสารวัฏ (เช่น บทมาตรี - โอม มาตรี มูเล ซาเล ดู หรือบทมณี - โอม มณี เปเม ฮุง)
แล้วอุทิศให้ผู้จากไป หากสวดเป็นจำนวนมาก นอกจากจะได้ช่วยผู้ล่วงลับให้ได้เชื่อมโยงกับคุณสมบัติพุทธะของบทมนตร์ แต่ยังช่วยให้จิตของเราได้รับการเยียวยา ภายในเวลาอันสั้น
เราจะเห็นว่า เราเผชิญความโศกเศร้าน้อยลง พลังแห่งการทำกุศลเพื่อผู้จากไปจะแทนที่ความอาลัยอาวรณ์ ความเศร้าเสียใจจากการพลัดพราก หรือความเสียดายที่ไม่สามารถป้องกันเหตุการณ์ที่นำไปสู่การจากพรากได้
เตือนตัวเองว่าทุกชีวิตต่างต้องตายจากไป ความพลัดพรากและสูญเสียนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับเราเพียงคนเดียว การคิดถึงความเป็นอนิจจังเป็นสิ่งดี แต่ความเป็นอนิจจังต้องไปพร้อมกับความเข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความเป็นธรรมดาของสัตว์โลก
แม้บุคคลที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ก็ต้องจากไปเช่นกัน เมื่อเวลาสุดท้ายมาถึง ไม่มีสิ่งใดจะหยุดยั้งการจากพรากได้เลย
พยายามอย่าเฝ้านึกถึงผู้จากไป ความคิดถึงไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น ทันทีที่เกิดความคิดถึงขึ้น ขอให้เรานั่งนิ่งๆ ดูความคิดถึงหรือความคิดที่ปรากฏตัวขึ้น ณ ขณะนั้น ความคิดถึง อารมณ์โศกเศร้าจะสลายไปในความว่างแห่งอากาศ ——————————
เกซัง ตาวา (อ.กฤษดาวรรณ)
