ว่าด้วยเรื่อง 'ศรัทธาบริสุทธิ์’

การภาวนาถึงพระอมิตาภะนั้นสิ่งสำคัญคือศรัทธา และศรัทธานี้ต้องเป็นศรัทธาบริสุทธิ์ ทุกวันนี้ผู้คนไม่ได้มีศรัทธาบริสุทธิ์ ศรัทธาที่มีนั้นขึ้นกับเงื่อนไข ว่าถ้าเป็นแบบนี้แล้วจะมีศรัทธา ถ้าไม่ใช่แบบนี้ก็ไม่เชื่อ ก็ไม่มีศรัทธา เป็นสมองของนักวิทยาศาสตร์ที่ทุกอย่างต้องมีผลให้เห็นเป็นรูปธรรม ไม่งั้นไม่เชื่อ แบบนี้ไม่ใช่คำว่าศรัทธาบริสุทธิ์

ศรัทธาถ้ามันขึ้นกับคนอื่น เช่น คนอื่นบอกว่าอันนี้ดีเราก็เชื่อเขา เหมือนเราเชื่อเพื่อน อันนั้นไม่ใช่ศรัทธาที่แท้ มันจะเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว หรือว่าคุณพ่อคุณแม่ของเรามีศรัทธาในพระอมิตาภะแต่เราไม่ได้มีความเข้าใจความหมายของการปฎิบัติบูชาพระองค์ เราเกิดศรัทธาคือเราทำตาม ศรัทธาตรงนั้นไม่ใช่ศรัทธาในความหมายของการปฎิบัติ แต่ศรัทธาตรงนั้นเป็นแค่เพียงรูปแบบภายนอกที่เราทำไปอย่างนั้น ตามประเพณี ขอให้เราพัฒนาศรัทธาอันบริสุทธิ์ผ่องแผ้วเพื่อเชื่อมโยงกับการปฎิบัตินี้

คำว่าศรัทธาบริสุทธิ์เป็นแบบไหน เริ่มง่าย ๆ เช่นเรามีเพื่อน เราไว้วางใจว่าเพื่อนคนนี้เป็นมิตรที่แท้ และเรารู้ว่าในยามยากลำบาก เขาไม่ทอดทิ้งเรา เขาจะช่วยเหลือเรา ใจเราจะเป็นสุข เพราะเรามีมิตรที่แท้ ขอให้เรานึกถึงพระพุทธเจ้าอมิตาภะอย่างชัดแจ้งอยู่เบื้องหน้าเรา เราจะเห็นว่าเมื่อเราตั้งจิตถึงพระองค์อยู่เบื้องหน้า อย่างชัดเจนมาก ๆ มันไม่เกี่ยวกับผู้อื่นเลย มันไม่มีว่าผู้อื่นบอกให้เราเชื่อ หรืออะไรก็ตาม มันคือตัวเรากับพระพุทธเจ้าที่อยู่เบื้องหน้า

แล้วให้เรามีความเชื่อมั่น อย่างมั่นใจว่า พระพุทธเจ้าผู้อยู่เบื้องหน้าเราจะนำพาเราไป ท่านเป็นสรณะหนึ่งเดียวอันแน่แท้ ในวาระสุดท้ายของชีวิต ผู้ใดก็ตามช่วยเราไม่ได้ เพื่อนที่รักที่สุดก็ช่วยเราไม่ได้ มีเพียงมิตรที่แท้ กัลยาณมิตรที่แท้หรือว่าพระพุทธเจ้าผู้อยู่เบื้องหน้า ผู้เป็นสรณะที่แท้ ท่านเป็นผู้คุ้มครองสรรพสัตว์ ท่านจะนำพาเราไปบนหนทางแห่งพุทธะ ถ้าเราคิดได้เช่นนี้ อันนี้คือตักนัง คือ pure vision คือมุมมองอันประเสริฐ มีเพียงมุมมองผ่องแผ้วที่เชื่อว่าพระพุทธเจ้าช่วยเราได้อย่างแน่นอน หัวใจของเราไม่มีเรื่องอื่นนอกจากการเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์

ขอให้รู้ว่าศรัทธาบริสุทธิ์เช่นนี้ไม่มีใครมองเห็นแต่มีอานุภาพมากมายเหลือคณานับ เราก็ฝึกไปเรื่อย ๆ ทำให้การปฎิบัติเข้มแข็ง จนในที่สุดเราจะเข้าถึงผลของการปฎิบัติ

• อ.มิว เยินเต็น

จากกิจกรรม "บทสวดภาวนาถึงพุทธเกษตรสุขาวดี สายสร้อยแห่งความกรุณา”

8 สิงหาคม 2564