เจอด (Chöd) 
เป็นการฝึกปฏิบัติเอาชนะความกลัวด้วยความกลัว สลายการยึดติด ซึ่งเป็นหัวใจของการปฏิบัติธรรมในวิถีฑากินี ถือเป็นคำสอนที่เชื่อมโยงตันตระกับซกเชนเข้าด้วยกัน
เจอดมิใช่คำสอนในวิถีพระสูตร แต่เชื่อมโยงกับพระสูตรผ่านการภาวนาถึงพระมหามารดาปรัชญาปารมิตา (ซาตริก เอซัง/เชรับ พาชิน) ผู้เป็นบุคลาธิษฐานของศูนยตา การปฏิบัติเจอดจึงมิใช่อื่นใดนอกจากการนำเรากลับสู่ศูนยตา อันเป็นสภาวะแห่งฐาน คำที่ใช้เรียกสภาวะเดิมแท้แห่งสรรพสิ่งซึ่งก็คือปัญญา โดยเราเปรียบ “ฐาน” นี้ว่า “มารดา”
เจอดเป็นการฝึกอุทิศสิ่งที่เราหวงแหนที่สุดคือร่างกายเป็นทาน ซึ่งถือว่าเป็นคณจักรบูชาที่เลิศที่สุด เพราะทำให้เราไม่ยึดติด
ในการใช้ชีวิต เราแทบจะหลีกเลี่ยงสิ่งที่มากระทบจิตไม่ได้เลย
เมื่อกระทบแล้ว หากยึดติดไว้ ก็จะกลายเป็นปีศาจที่แอบซ่อนในใจ
วิชาเจอด (Chöd) แห่งพุทธวัชรยานให้แนวทางการฝึกฝนที่เราจะขจัดปีศาจซึ่งมิใช่สิ่งใดนอกจากพลังลบในใจให้หมดสิ้นไป 📿
🪔 ทุกปีในช่วงการภาวนาเตเช็น ฉิงดรุบ น้อมจิตสู่สุขาวดี สังฆะพันดาราสวดเจอดด้วยกันตามประเพณีโบราณโดยใช้อุปกรณ์ดนตรี เพื่อให้พลังลบเหล่านี้หมดสิ้นไปจากใจของสรรพสัตว์ เพื่อให้จิตของเราไม่ยึดติดกับอัตตาตัวตนและพลังของอวิชชาพ่ายไป
เราเปล่งเสียงแห่งชัยชนะที่เป็นดังเสียงคำรามของราชสีห์ เราสวดเตือนตัวเองและผู้มาชุมนุมทั้งหลายว่าจิตที่แท้มิใช่อื่นใดแต่คือพระหทัยของสมันตภัทร
จิตนี้มิเคยแบ่งแยกภูติผีหรือเทพ มิเคยแบ่งแยกสูงหรือต่ำ พวกเราต่างมีเมล็ดพันธุ์แห่งพุทธะนี้เหมือนกันหมด 🪷
รับชมย้อนหลังได้ที่