นานเพียงใดแล้วที่เราปล่อยใจให้หวาดกลัว กลัวการไม่ถูกยอมรับ กลัวทำไม่สำเร็จ กลัวการสูญเสีย ฯลฯ​ แต่ความกลัวไม่ได้มีอยู่จริง เป็นเพียงการตอบโต้ของจิต เมื่อเกิดความกลัวขึ้น ขอให้รู้ว่าเนื้อแท้ของทุกสิ่งคือความว่าง เสียงฟ้าร้องที่น่าหวาดกลัวนั้นไม่ได้เปล่งออกมาจากที่ใดนอกจากในความว่าง เสียงกรีดร้องในความฝัน เสียงที่รบกวนโสตประสาท เสียงด่าว่า เสียงแห่งความทุกข์ ต่างเปล่งมาจากความว่าง รูปอันน่าหวาดกลัวก็สะท้อนออกมาจากความว่าง

เมื่อเกิดความกลัวขึ้น ขอให้นั่งนิ่ง ๆ ดูเข้าไปให้เห็นใบหน้าของผู้ตื่นตระหนกนั้น วินาทีที่เรากล้าที่จะหยุดดูใบหน้าของผู้กลัว เราจะพบความมหัศจรรย์​ ความกลัวกลับหนีหายไป จิตจะดำรงนิ่งในสันติสุข แล้วเราจะสามารถยิ้มให้กับสถานการณ์ที่ปลุกเร้าความกลัวได้

• อ.กฤษดาวรรณ (เกซัง ตาวา)