พระอมิตาภะเป็นผู้คุ้มครองของเหล่าสรรพสัตว์โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราจะจากโลกนี้ไป จิตของเราอยู่กับท่านได้ไหม ถ้าอยู่ได้เรามีโอกาสที่จะบรรลุธรรม เรามีโอกาสที่จะบรรลุในขณะที่จิตจะพรากจากกาย มีโอกาสจะบรรลุธรรม เมื่อเราเดินทางไปในบาร์โด ในขณะที่มีเพียงดวงจิตที่เดินทางไป ร้องเรียกหาชีวิตที่ผ่านมา แทนที่เราจะร้องเรียกเช่นนั้น แทนที่เราจะกลับไปบ้านกลับไปหาบุคคลที่เรารัก กลับไปหาการงานที่เราทิ้งมา ให้จิตของเราอยู่กับพระพุทธเจ้า ให้เราจดจำคุณสมบัติของสุขาวดีให้ได้

ถ้าเราจดจำสิ่งเหล่านี้ไว้ในใจ การเดินทางเราจะปลอดภัย ถ้าเราไม่จดจำการเดินทางอันตราย แล้วเราก็จะกลับมาสู่เหวแห่งสังสารวัฏ ผู้คนบอกว่าขอไม่เกิดอีก แต่ถ้าไม่ทำวิธีการให้ไม่เกิดอีกก็ย่อมเกิดอย่างแน่นอน เพราะเราพลาดมาทุกยุคทุกสมัย พลาดมาหลายชาติแล้ว เพราะฉะนั้นชาตินี้ให้เราทำให้ดีที่สุด

แต่ในวิถีของเราในวิถีของพระอมิตาภะ เราไม่ได้รังเกียจสังสารวัฏ เราจะกลับมาใหม่เหมือนเป็นนักรบที่เข้มแข็ง จะกลับมาใหม่เหมือนเป็นหมอที่เชี่ยวชาญที่จะมารักษาโรคแห่งความทุกข์ของสรรพสัตว์ ให้เราเข้าใจว่าเราไม่ได้รังเกียจสังสารวัฏแต่เราขอไม่กลับมาเหมือนเป็นสัตว์โลกทั่วไป ที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรใครได้ และมีแต่การบำรุงอัตตาไม่มีที่สิ้นสุด

อ.กฤษดาวรรณ (เกซัง ตาวา)

จากกิจกรรม "บทสวดภาวนาถึงพุทธเกษตรสุขาวดี สายสร้อยแห่งความกรุณา"

8 สิงหาคม 2564